Ομαδική έκθεση:  «ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΕΧΝΗ(;)»

Ο ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ για μιαν ακόμη φορά σηκώνει ψηλότερα τον πήχυ ώστε να μπορούνε όλοι να περάσουν από κάτω, συμμετέχοντας με την ομαδική εικαστική έκθεση «Είναι Αυτό Τέχνη (;)» στις φετινές εκδηλώσεις του Athens Fringe Festival .

Αναζητώντας μιαν ενοποιητική Θεωρία των Πάντων που θα γεφύρωνε την Τέχνη με την τέχνη, ή άλλως πως, το Σκρίνιο των Μπιμπελό με τον Αφρό των Μπιενάλε, ίσως ακόμη και τη… Σχετικότητα με την Κβαντομηχανική (!), Τεταρτη 17 Ιουνίου, ώρα 20.00, στον εκθεσιακό χώρο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, Πεζόδρομος Ερμού 134 -136, πενήντα καλλιτέχνες, επιστήμονες και άνθρωποι, συνομιλούν φωναχτά με τα έργα τους δηλώνοντας ή ερωτώντας: «Είναι Αυτό Τέχνη (;)»

Η έκθεση θα διαρκέσει έως την Κυριακή 21 Ιουνίου 2009, και θα είναι ανοικτή καθημερινά από h. 20.00-23.00.

Στα πλαίσια της ομαδικής εικαστικής έκθεσης «Είναι Αυτό Τέχνη (;)» με την οποία ο ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ (εξερευνώντας την αρχαιολογία της εποχής μας) συμμετέχει στο Athens Fringe Festival (15 – 21/6), την Τετάρτη 17/6, στις 21.30 θα διεξαχθεί ανοικτή συζήτηση με το ίδιο θέμα στον υπαίθριο χώρο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, (πεζόδρομος ΕΡΜΟΥ 134 – 136) με κεντρικούς ομιλητές τους παρακάτω:

Ανδρό (Εικαστικός) – Θέμα: «Τελικά τι είναι τέχνη;»

Σωκράτης Παπαγεωργίου (Συγγραφέας) – Θέμα: «Τί είναι αυτό; (αίνιγμα για μικρούς και μεγάλους)»

Θανάσης Μουτσόπουλος (Θεωρητικός) – Θέμα: «Η κατασκευή του σταρ καλλιτέχνη»

Βαγγέλης Λιάππης (Νομικός) – Θέμα: «Ποιος καθορίζει μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου τι είναι τέχνη;»

Τάκης Τερζόπουλος (Αρχιτέκτων) – Θέμα: «Η Τέχνη είναι μάθημα,  ΔΕΝ είναι πάθημα»

Καπετάν Μύγας (Εικαστικός) – Θέμα: «Η επιστροφή του καρδιακού εγκεφάλου»

Μάνος Στεφανίδης (Ιστορικός τέχνης)

Κωστής (Τριανταφύλλου) (Εικαστικός)

Οι φωτογραφιες ειναι της Βικυς  Πετρου

.

......

.

.

.

Περφόρμανς – Διαστάσεις μεταβλητές – Διάρκεια ακαθόριστη

Γεννήθηκα το1972
Μητέρα, γλύπτρια.

Αναζητώ την λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αναπαράσταση και  την πραγματικότητα γνωρίζοντας ότι το παιχνίδι είναι στημένο.
Επιθυμώ την αλλαγή.

” σπουδή στον Georges de La Tour” (κωδικός 200829) – λάδι σε καμβά- 62 x 62 cm – 2008

Δεν με ενδιαφέρει ούτε η παραστατική, ούτε η εννοιολογική τέχνη. Δεν με ενδιαφέρει οποιοδήποτε νόημα εμπεριέχεται στο έργο τέχνης. Με ενδιαφέρει μόνο το υλικό και ενεργειακό δυναμικό του έργου. Υπό την έννοια ενός κόσμου φτιαγμένου από ύλη και ενέργεια , που συμπεριφέρονται χαοτικά. Τα ελάχιστα σημεία που η ύλη και η ενέργεια «κανονικοποιείται» ονομάζονται υπαρκτός κόσμος. Είναι αυτό που ξέρουν οι αισθήσεις μας. Δεν με αφορούν.

Με ενδιαφέρει πως μπορεί η «αμορφία» να δώσει ομορφιά. Με ενδιαφέρει ο μηχανισμός αντίληψης της ομορφιάς από τον άνθρωπο. Διερευνώ το πως λειτουργεί. Με ενδιαφέρει η μίξη αυθόρμητης, ανεπεξέργαστης χειρονομίας και υπομονής και αυτοσυγκράτησης , η μίξη πυκνής ύλης, γραμμών , χρώματος με τον κενό χώρο. Το σκοτάδι με το φως, η κραυγή η ίδια της ύλης. Η λυρική αφαίρεση και όχι η ανεπεξέργαστη έκφραση. Η δραματικότητα της γένεσης και της καταστροφής που δημιούργησε τον κόσμο και φυσικά επαναλαμβάνεται αενάως.

Επιδίωξη μου η  εκρηκτική δράση προς το θεατή. Τώρα αν αυτό είναι «τέχνη»…………

Θεωρώ ότι η τέχνη πέρα από τις διάφορες κατηγοριοποιήσεις της , χωρίζεται σε δύο περιόδους. Πριν και μετά τον Marcel Duchamp. Ομολογώ ότι είναι «εκ των ων ουκ άνευ», η επιρροή του στην ιστορία της τέχνης. Επίσης όμως τον θεωρώ ηθικό αυτουργό για την καταστροφή της τέχνης. Ήταν καίριες οι τοποθετήσεις του. Όμως η χρήση που έκαναν οι επίγονοί του, οδήγησαν την τέχνη σε τραγελαφικές εκδοχές και στην απομάκρυνσή της από το ευρύ κοινό. Υπό την έννοια αυτή είμαι «προ-Ντυσανιστής». Θέλησε να προχωρήσει πέρα από την ζωγραφική του αμφιβληστροειδούς με σκοπό να αιφνιδιάσει τον εγκέφαλο και να θέσει την τέχνη στην «υπηρεσία του νου». Θέλησε να συγκλίνουν οι τέχνες. Το πέτυχε αν σκεφτούμε ότι τα τελευταία 20 χρόνια ζούμε κάτω από την απόλυτη καταπιεστική κυριαρχία των επιγόνων του (δέστε τις Μπιενάλε, όλες σχεδόν τις μεγάλες διοργανώσεις κλπ). Η δική μου θέση είναι: είμαι ζωγράφος και απευθύνομαι στον αμφιβληστροειδή. Ούτως ή άλλως ο αμφιβληστροειδής είναι η πύλη. Ο νους είναι αυτός που θα επεξεργαστεί το ηλεκτρικό σήμα και θα προκαλέσει στον εγκέφαλο εκκρίσεις ουσιών που προκαλούν συναισθήματα.
Ενα βασικό πρόβλημα που εντοπίζω στη σύγχρονη τέχνη είναι ότι ένα μεγάλο μέρος της μοιάζει να στοχεύει σε ένα κυριολεκτικό – συνήθως ψευδοκοινωνιολογικό – μήνυμα. Μοιάζει να λέει : υπάρχει πείνα στον κόσμο, υπάρχει φτώχεια, δυστυχία, μοναξιά , πόλεμος. Σίγουρα έχει δικαίωμα η τέχνη να κάνει θεωρητικά σχόλια. Όμως , όπως λέει και ο Φραντς Ακερμαν: «Και το κάνει. Για εμένα όμως αυτά δεν είναι παρά εικονογραφημένα κοινωνιολογικά δεδομένα. Και τις περισσότερες φορές δεν είναι καν αρκετά συνταρακτικά για να φιλοξενηθούν έστω και σε μια πολιτική εκπομπή στην τηλεόραση. Οι επιστήμονες ή οι δημοσιογράφοι διατυπώνουν αυτά τα ερωτήματα πολύ καλύτερα.»
Δεν θεωρώ ότι είναι απαραίτητο να έχει το έργο τέχνης κάποιο κοινωνιολογικό νόημα. Υποψιάζομαι ότι οφείλεται στον προαιώνιο φόβο του ανθρώπου μπροστά στο κενό.
Θεωρώ ότι ο καλλιτέχνης είναι ένας δέκτης που προσλαμβάνει από το περιβάλλον του ερεθίσματα, τα οποία επεξεργάζεται και τα αποδίδει ως έργο τέχνης. Δηλαδή λειτουργεί σαν printer την ώρα της δημιουργίας. Επιδιώκω στην δική μου δουλειά να μην υπάρχει θέμα, ούτε νόημα παρά μόνο συναίσθημα.
Θεωρώ αστεία την πρακτική πολλών σύγχρονων καλλιτεχνών, να ανακατεύουν ζωγραφική, βίντεο , εγκαταστάσεις και ότι άλλο σκεφτούν για να παράγουν ένα έργο με «νόημα», το οποίο αρκούν μερικές λέξεις για να περιγραφεί. Και εκεί φαίνεται η γύμνια του. Τα θολά νοήματα και τα ασαφή υπονοούμενα θεωρούν ότι είναι ο πλούτος του έργου. Γιατί ναι μεν μια εικόνα αντιστοιχεί σε χίλιες λέξεις, όπως λέγανε οι Κινέζοι, αλλά και λίγες λέξεις είναι το νόημα ενός πολύπλοκου σύγχρονου έργου. Και απομένει το θολό , ασαφές , στομφώδες και συχνά αυθαίρετο κείμενο του θεωρητικού της τέχνης για να «αναδείξει» ακόμη και αυτά που δεν υπάρχουν και ούτε πέρασαν από το μυαλό του δημιουργού.
Επίσης ένα σοβαρό μειονέκτημα της σύγχρονης τέχνης είναι η ανάλυση του ελάχιστου. Διερεύνηση σχέσεων και προβληματισμός για ήσσονα θέματα. Τα μεγάλα , τα αιώνια θέματα τα άγγιξαν οι μεγάλοι καλλιτέχνες και στους σημερινούς απέμειναν τα μικρά, τα στιγμιαία. Τα βρίσκω απελπιστικά αδιάφορα.
“Οι ελιτίστικες τέχνες έχουν πρόβλημα, λέει ο Steven Pinker . Η σύγχρονη εικαστική σκηνή των οπτικών τεχνών είναι μια παρωδία και η ελιτίστικη μουσική τέχνη έχει γίνει εσωτεριστική και έχει περιθωριοποιηθεί σε μια εποχή όπου η σύγχρονη λαϊκή μουσική σφύζει από δημιουργικότητα. Αυτή η πτώση , θεωρώ, είναι συνδεδεμένη με την άρνηση της ανθρώπινης φύσης από τους διανοούμενους του 20ου αιώνα, τους κριτικούς και τους ελιτ καλλιτέχνες, είναι κυρίως απόρροια του ισχυρισμού ότι το κάλλος είναι μια κοινωνική κατασκευή της μπουρζουαζίας και όχι μια απεικόνιση στοιχείων των αντιληπτικών, συναισθηματικών και γνωστικών ικανοτήτων μας”.
Διαμαντής Σταγγίδης

Γεννήθηκα στην Προσοτσάνη Δράμας το 1959. Από το 1987 και έπειτα ζω και εργάζομαι στην Καβάλα. Μελέτησα , χωρίς κανένα σύστημα και καμιά προκατάληψη, την κλασσική αλλά και την μοντέρνα τέχνη. Προσπάθησα να πάρω από κάθε μια ότι μου άρεσε. Συνεργασίες με: *Gallery Artphilo  στο Λονδίνο,*Galerie d’Art Francais στην Νέα Ορλεάνη ΗΠΑ  και Gallery Meredithlaing στο Λος Άντζελες.

• Εκθέσεις: προσεχώς συμμετοχή στην 7η διοργάνωση της Μπιενάλε της Φλωρεντίας , Ιταλία, 5-13 Δεκεμβίου 2009, oμαδική με τον ΤΕΧΝΩΡΟ στην Καβάλα τον Φεβρουάριο 2009,συμμετοχή στο “Εικαστικό Φεστιβάλ Κυκλάδων”  Αύγουστος 2008 , Ατομική στην Καβάλα το 2007 , Ομαδική έκθεση «Genius Loci -Δαιμόνιο του Τόπου» 2007 στην Καβάλα, με την ARTPHILO GALLERY στο Λονδίνο και σε άλλες πόλεις του Ηνωμένου Βασιλείου, συμμετοχή σε ομαδική έκθεση στην The Brick Lane Gallery στο Λονδίνο κλπ.

Ανασκαφή – Τρισδιάστατο κολλάζ – κατασκευή

Γεννήθηκε, ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Σπουδές: Σχολή Βακαλό (Ζωγραφική, σκηνογραφία, ενδυματολογία),  Σχολή Σταυράκου (Σκηνοθεσία κινηματογράφου), Σχολή Σπύρου Ευαγγελάτου (Για το θέατρο και την όπερα – τμήμα θεάτρου).

Έχει εργαστεί ως σκηνογράφος – ενδυματολόγος για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο και έχει συμμετάσχει σε ελληνικά και διεθνή φεστιβάλ. Σκηνοθέτησε 2 ταινίες μικρού μήκους και 3 ερασιτεχνικές παραστάσεις. Έχει εικονογραφήσει βιβλία για ελληνικούς εκδοτικούς οίκους. Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

ΑΦΗΡΗΜΕΝΗ ΤΕΧΝΗ 4 (Video Performance) : VOX POPVLI a2 – Μεταβλητές διαστάσεις.

Ψηφιακά επεξεργασμένη (και λογοκριμένη: στα Βαλκάνια ζούμε), οπτικοακουστική καταγραφή ενός χειμαρρώδους προφορικού λιβέλου εναντίον της Σύγχρονης Τέχνης, όπως (υποθετικά;) θα εκπορευόταν από τη «Θεά Mε Tα 100 Στόματα»* ή, άλλως πως, αποκαλούμενη Κοινή Γνώμη.

(Το συγκεκριμένο έργο υπήρξε η αφετηρία για τη διοργάνωση της παρούσης εκθέσεως).

Μιας και για τον απλό λαό η τέχνη είναι: «μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας», θα μπορούσαμε να τη δούμε και ως πράξη ερμηνείας. Ερμηνεία όμως δε σημαίνει κατ’ ανάγκην, συνειδητή υιοθέτηση κάποιας δεδομένης φιλοσοφικής, κοινωνικής, ψυχολογικής, πολιτικής ή, ακόμη και αισθητικής στάσης. Στο αυστηρά φορμαλιστικό επίπεδο η όποια άποψη πιθανόν να αυτοαναιρείται, και ελπίζω πως στο εν λόγω έργο (τέχνης;), ως ένα βαθμό, αυτό επισυμβαίνει.

Όσο και αν αυτό το ars gratia artis ακούγεται απαξιωτικό στην εποχή μας, μήπως τα πάντα μπορούν να θεωρηθούν ‘Έργα Τέχνης’, αρκεί να υπάρχει ο Καλλιτέχνης – Μάγος για να τα ορίσει ως τέτοια (ακριβέστερα: να τα επιβάλλει, αν είναι ικανός), και – πάνω απ’ όλα – το ιδανικό κοινό που θα τα αποδεχτεί, προκειμένου να ζήσει τη σπάνια, μαγική στιγμή όπου o πελάτης γίνεται ένα με το προϊόν που αγοράζει  ;

*G. Brassens – Les Trompetes de la Renomee

Γεννήθηκε στην Αθήνα.

Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ και σκηνοθεσία κινηματογράφου στη Σχολή Σταυράκου.

Παίζει μπουζούκι και άλλα παραδοσιακά όργανα και είναι ιδρυτικό μέλος της ομάδας ‘Κόραξ’.

Τα τελευταία χρόνια συμμετέχει τακτικά στις εκδηλώσεις του ΟΡΙΖΟΝΤΑ με performances, βίντεο και ζωγραφική.

                                                                                “Από τότε που γεννήθηκα – κι αυτό

                                                                          έγινε 36 χρόνια πριν – βιώνω μόνιμα  

                                                                          στιγμιαίο άλμα της λογικής.

                                                                          Κι επειδή η λογική δεν βιώνεται με  

                                                                          άλματα, προσπαθώ να κάνω ταινίες.

                                                                          Όχι για μένα… για τη φουκαριάρα τη

                                                                          μάνα μου..”

Ιωάννης Πρωτονοτάριος:  “Ιωάννης Πρωτονοτάριος”,  2009,  υλικό: Ιωάννης Πρωτονοτάριος, διαστάσεις:175εκ.

«Ὁ Γεώργιος Μαΐστωρ Ἁγιοτεσσαρακοντίτης, καθηγητής τῆς σχολῆς τῶν Ἁγίων Τεσσαράκοντα (12ος αἰώνας), στόν κώδικα Parisinus γρ. 2556, προσφωνεῖ κάποιον Ἰωάννη Πρωτονοτάριο καί Σκευοφύλακα. Ο Browning παραλείπει νά ἀναφέρει ὅτι ὁ Ἰωάννης αὐτός ἦταν καί Μέγας Λογιστής, γνωστό ἀξίωμα κατά τό 12ο αἰώνα. Τό μόνο πρόσωπο πού ἦταν τό 12ο αἰώνα ταυτόχρονα Πρωτονοτάριος και  Μέγας Λογιστής ἦταν ὁ στενός συνεργάτης τοῦ Αὐτοκράτορα Μανουήλ A’ Κομνηνοῦ Ἰωάννης ὁ ἐκ Πούτζης. Ὁ ἀξιωματοῦχος αὐτός ἀναφέρεται μέ αὐτά τά ἀξιώματα στίς συνοδικές ἀποφάσεις τῶν ἐτῶν 1156 καί 1157.
…
»Οἱ στίχοι τοῦ πρώτου σχέδους (Parisinus gr. 2556, f. 81v).
 
Ἀλλ’ ὤ λογιστά, νοῦ μέγα, νοῦ πυρφόρε,
νοῦ συμπροκόπτων καί συναύξων τῷ χρόνω,
μή τῷ Τιθώνω, φάσι, συγκαταφθίνων,
φρόνησις αὐτόχρημα σωματούμενη,
σταθηρότης ἔμψυχε καί κινουμένη,
χείρ αὐτανάκτων, κόσμε τῶν ἀνακτόρων,
τῶν ἐν τέλει φῶς, τοῦ γερουσίου λύχνε,
λειτουργική φλόξ τοῦ κράτους τῶν Αὐσόνων,
Ἰωάννης τό θαῦμα τῆς Κωνσταντίνου,
ὁ Πρωτονοτάριος, ἡ ξένη φύσις,
ἐκλογῆς τό σκεῦος ὁ σκευοφύλαξ.»
από διατριβή του Ιωάννη Δ. Πολέμη

(παράλληλα εκτίθεται και σε βίντεο, από λάιβ των Αέρα Πατέρα, το κομμάτι ”Ωδή στον Πρωτονοτάριο”). 

Communion

Λίγα λόγια για το έργο 

Τίτλος : Communion

Μία αλληγορία από τον θρησκευτικό κόσμο της καθολικής Εκκλησίας .

Στο νοηματικό της υπόστρωμα, η αλληγορία κρύβει και, τελικά, υποδηλώνει ένα διαφορετικό νόημα, παραπέμποντας στο κόσμο των αισθήσεων:

Τη θεοποίηση, η αλλιώς την αποθέωση της ερωτικής πράξης ως άλλη «θεια μετάληψη», ως γέφυρας μεταξύ του σώματος και της ψυχής.

Γεννηθείς στας Σέρρας.

Μεγάλωσε μεταξύ Σερρών, Θεσσαλονίκης, Wuppertal, Torino και Αθήνας. Μετά τις  σπουδές έζησε 14 χρόνια στο εξωτερικό και δραστηριοποιήθηκε αρχικά στο χοροθέατρο.

 Στα εικαστικά ως αυτοδίδακτος τα τελευταία 9 χρόνια έχει συνεχή παρουσία σε ομαδικές εκθέσεις στη Γερμανία και Ελλάδα.

 Der Zeittunnel και die freien Künste -Ηλεκτρονικά επεξεργασμένες φωτογραφίες.

  Μέσα στην ανθρώπινη ιστορία πολλά δημιουργήματα αμφισβητήθηκαν και προκάλεσαν ταυτοχρόνως τον προβληματισμό του τίτλου της έκθεσης «Είναι Αυτό Τέχνη (;)». Χαρακτηριστικά, η έκθεση για την «εκφυλισμένη τέχνη» που οργανώθηκε από τους Ναζί έθιγε το παραπάνω ζήτημα. Άραγε υπάρχει αίτημα να ξεκαθαρίσει αυτό το σύννεφο στο χώρο των τεχνών; Πρόθεση μου είναι  να δημιουργήσω μέσα από μια ψηφοφορία το top 10 των πλέον «κραγμένων» έργων Ελλήνων εικαστικών αναδεικνύοντας κατόπιν το δημοφιλέστερο αυτών. Μπορούμε έτσι να έχουμε μια δημοκρατική και καθαρή εικόνα της αισθητικής του καιρού μας, μέσα από το πρίσμα των ειδικών, που προκύπτει από μια σοβαρή έρευνα με αφορμή τη συγκεκριμένη έκθεση «Είναι Αυτό Τέχνη (;)».

Σπουδές στην ΑΣΚΤ, ζωγραφική 1987-1992 με καθηγητές τους Ηλία Δεκουλάκο και  Χρόνη  Μπότσογλου και γλυπτική 2004-2008 με καθηγητή τον Θ. Παπαγιάννη. Με το πρόγραμμα Erasmus 1989 στο Εδιμβούργο. Καθηγητής του ΑΚΤΟ  από το 1995. Σκηνικά και κοστούμια για το θέατρο Περίακτοι. Έχει στο ενεργητικό του 7 ατομικές εκθέσεις Αθήνα και Θεσσαλονίκη και πάνω από 40 ομαδικές.

Δίπτυχο – Φωτογραφίες

Γεννήθηκα  στο Τορόντο του Καναδά και μεγάλωσα στην Αθήνα. Έχω κάνει σπουδές στο  O.C.A (Ontario College of Art), σχολή «Βακαλό» (γραφιστική), σχολή «Σταυράκου» (σκηνογραφία, ενδυματολογία), «Άποψη» (ψηφιδωτό, βιτρό), ΙΕΚ Συντήρησης Έργων Τέχνης.

Εργάζομαι ως ελεύθερη επαγγελματίας στον χώρο των εικαστικών τεχνών, για ιδιώτες, θεατρικές ομάδες, τον κινηματογράφο  και  την τηλεόραση.

 Έχω συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις εικαστικών και φωτογραφίας.