ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ γεγονότων                                              

                                                                      Ομαδική έκθεση:  «ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΕΧΝΗ(;)»

Ο ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ για μιαν ακόμη φορά σηκώνει ψηλότερα τον πήχυ ώστε να μπορούνε όλοι να περάσουν από κάτω, συμμετέχοντας με την ομαδική εικαστική έκθεση «Είναι Αυτό Τέχνη (;)» στις φετινές εκδηλώσεις του Athens Fringe Festival .

Αναζητώντας μιαν ενοποιητική Θεωρία των Πάντων που θα γεφύρωνε την Τέχνη με την τέχνη, ή άλλως πως, το Σκρίνιο των Μπιμπελό με τον Αφρό των Μπιενάλε, ίσως ακόμη και τη… Σχετικότητα με την Κβαντομηχανική (!), Τεταρτη 17 Ιουνίου, ώρα 20.00, στον εκθεσιακό χώρο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, Πεζόδρομος Ερμού 134 -136, πενήντα καλλιτέχνες, επιστήμονες και άνθρωποι, συνομιλούν φωναχτά με τα έργα τους δηλώνοντας ή ερωτώντας: «Είναι Αυτό Τέχνη (;)»

Η έκθεση θα διαρκέσει έως την Κυριακή 21 Ιουνίου 2009, και θα είναι ανοικτή καθημερινά από h. 20.00-23.00.

 

Στα πλαίσια της ομαδικής εικαστικής έκθεσης «Είναι Αυτό Τέχνη (;)» με την οποία ο ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ (εξερευνώντας την αρχαιολογία της εποχής μας) συμμετέχει στο Athens Fringe Festival (15 – 21/6), την Τετάρτη 17/6, στις 21.30 θα διεξαχθεί ανοικτή συζήτηση με το ίδιο θέμα στον υπαίθριο χώρο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, (πεζόδρομος ΕΡΜΟΥ 134 – 136) με κεντρικούς ομιλητές τους παρακάτω:

 

 
   


Ανδρό (Εικαστικός) – Θέμα: «Τελικά τι είναι τέχνη;»

 

Σωκράτης Παπαγεωργίου (Συγγραφέας) – Θέμα: «Τί είναι αυτό; (αίνιγμα για μικρούς και μεγάλους)»

 

Θανάσης Μουτσόπουλος (Θεωρητικός) – Θέμα: «Η κατασκευή του σταρ καλλιτέχνη»

 

Βαγγέλης Λιάππης (Νομικός) – Θέμα: «Ποιος καθορίζει μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου τι είναι τέχνη;»

 

Τάκης Τερζόπουλος (Αρχιτέκτων) – Θέμα: «Η Τέχνη είναι μάθημα,  ΔΕΝ είναι πάθημα»

 

Καπετάν Μύγας (Εικαστικός) – Θέμα: «Η επιστροφή του καρδιακού εγκεφάλου»

 

Μάνος Στεφανίδης (Ιστορικός τέχνης)

 

Κωστής (Τριανταφύλλου) (Εικαστικός)


Παρασκευή, 29 Μαΐου

Οι φωτογραφιες ειναι της Βικυς  Πετρου

.

o.f.9.7.6.5.1

.

0

.4

.

x


ASVESTA My Project5

 

ASVESTA My Project3

Περφόρμανς – Διαστάσεις μεταβλητές – Διάρκεια ακαθόριστη

Γεννήθηκα το1972
Μητέρα, γλύπτρια.

Αναζητώ την λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αναπαράσταση και  την πραγματικότητα γνωρίζοντας ότι το παιχνίδι είναι στημένο.
Επιθυμώ την αλλαγή.


 

200829

” σπουδή στον Georges de La Tour” (κωδικός 200829) – λάδι σε καμβά- 62 x 62 cm – 2008

Δεν με ενδιαφέρει ούτε η παραστατική, ούτε η εννοιολογική τέχνη. Δεν με ενδιαφέρει οποιοδήποτε νόημα εμπεριέχεται στο έργο τέχνης. Με ενδιαφέρει μόνο το υλικό και ενεργειακό δυναμικό του έργου. Υπό την έννοια ενός κόσμου φτιαγμένου από ύλη και ενέργεια , που συμπεριφέρονται χαοτικά. Τα ελάχιστα σημεία που η ύλη και η ενέργεια «κανονικοποιείται» ονομάζονται υπαρκτός κόσμος. Είναι αυτό που ξέρουν οι αισθήσεις μας. Δεν με αφορούν.

 

Με ενδιαφέρει πως μπορεί η «αμορφία» να δώσει ομορφιά. Με ενδιαφέρει ο μηχανισμός αντίληψης της ομορφιάς από τον άνθρωπο. Διερευνώ το πως λειτουργεί. Με ενδιαφέρει η μίξη αυθόρμητης, ανεπεξέργαστης χειρονομίας και υπομονής και αυτοσυγκράτησης , η μίξη πυκνής ύλης, γραμμών , χρώματος με τον κενό χώρο. Το σκοτάδι με το φως, η κραυγή η ίδια της ύλης. Η λυρική αφαίρεση και όχι η ανεπεξέργαστη έκφραση. Η δραματικότητα της γένεσης και της καταστροφής που δημιούργησε τον κόσμο και φυσικά επαναλαμβάνεται αενάως.

 

Επιδίωξη μου η  εκρηκτική δράση προς το θεατή. Τώρα αν αυτό είναι «τέχνη»…………

 

 

Θεωρώ ότι η τέχνη πέρα από τις διάφορες κατηγοριοποιήσεις της , χωρίζεται σε δύο περιόδους. Πριν και μετά τον Marcel Duchamp. Ομολογώ ότι είναι «εκ των ων ουκ άνευ», η επιρροή του στην ιστορία της τέχνης. Επίσης όμως τον θεωρώ ηθικό αυτουργό για την καταστροφή της τέχνης. Ήταν καίριες οι τοποθετήσεις του. Όμως η χρήση που έκαναν οι επίγονοί του, οδήγησαν την τέχνη σε τραγελαφικές εκδοχές και στην απομάκρυνσή της από το ευρύ κοινό. Υπό την έννοια αυτή είμαι «προ-Ντυσανιστής». Θέλησε να προχωρήσει πέρα από την ζωγραφική του αμφιβληστροειδούς με σκοπό να αιφνιδιάσει τον εγκέφαλο και να θέσει την τέχνη στην «υπηρεσία του νου». Θέλησε να συγκλίνουν οι τέχνες. Το πέτυχε αν σκεφτούμε ότι τα τελευταία 20 χρόνια ζούμε κάτω από την απόλυτη καταπιεστική κυριαρχία των επιγόνων του (δέστε τις Μπιενάλε, όλες σχεδόν τις μεγάλες διοργανώσεις κλπ). Η δική μου θέση είναι: είμαι ζωγράφος και απευθύνομαι στον αμφιβληστροειδή. Ούτως ή άλλως ο αμφιβληστροειδής είναι η πύλη. Ο νους είναι αυτός που θα επεξεργαστεί το ηλεκτρικό σήμα και θα προκαλέσει στον εγκέφαλο εκκρίσεις ουσιών που προκαλούν συναισθήματα.
Ενα βασικό πρόβλημα που εντοπίζω στη σύγχρονη τέχνη είναι ότι ένα μεγάλο μέρος της μοιάζει να στοχεύει σε ένα κυριολεκτικό – συνήθως ψευδοκοινωνιολογικό – μήνυμα. Μοιάζει να λέει : υπάρχει πείνα στον κόσμο, υπάρχει φτώχεια, δυστυχία, μοναξιά , πόλεμος. Σίγουρα έχει δικαίωμα η τέχνη να κάνει θεωρητικά σχόλια. Όμως , όπως λέει και ο Φραντς Ακερμαν: «Και το κάνει. Για εμένα όμως αυτά δεν είναι παρά εικονογραφημένα κοινωνιολογικά δεδομένα. Και τις περισσότερες φορές δεν είναι καν αρκετά συνταρακτικά για να φιλοξενηθούν έστω και σε μια πολιτική εκπομπή στην τηλεόραση. Οι επιστήμονες ή οι δημοσιογράφοι διατυπώνουν αυτά τα ερωτήματα πολύ καλύτερα.»
Δεν θεωρώ ότι είναι απαραίτητο να έχει το έργο τέχνης κάποιο κοινωνιολογικό νόημα. Υποψιάζομαι ότι οφείλεται στον προαιώνιο φόβο του ανθρώπου μπροστά στο κενό.
Θεωρώ ότι ο καλλιτέχνης είναι ένας δέκτης που προσλαμβάνει από το περιβάλλον του ερεθίσματα, τα οποία επεξεργάζεται και τα αποδίδει ως έργο τέχνης. Δηλαδή λειτουργεί σαν printer την ώρα της δημιουργίας. Επιδιώκω στην δική μου δουλειά να μην υπάρχει θέμα, ούτε νόημα παρά μόνο συναίσθημα.
Θεωρώ αστεία την πρακτική πολλών σύγχρονων καλλιτεχνών, να ανακατεύουν ζωγραφική, βίντεο , εγκαταστάσεις και ότι άλλο σκεφτούν για να παράγουν ένα έργο με «νόημα», το οποίο αρκούν μερικές λέξεις για να περιγραφεί. Και εκεί φαίνεται η γύμνια του. Τα θολά νοήματα και τα ασαφή υπονοούμενα θεωρούν ότι είναι ο πλούτος του έργου. Γιατί ναι μεν μια εικόνα αντιστοιχεί σε χίλιες λέξεις, όπως λέγανε οι Κινέζοι, αλλά και λίγες λέξεις είναι το νόημα ενός πολύπλοκου σύγχρονου έργου. Και απομένει το θολό , ασαφές , στομφώδες και συχνά αυθαίρετο κείμενο του θεωρητικού της τέχνης για να «αναδείξει» ακόμη και αυτά που δεν υπάρχουν και ούτε πέρασαν από το μυαλό του δημιουργού.
Επίσης ένα σοβαρό μειονέκτημα της σύγχρονης τέχνης είναι η ανάλυση του ελάχιστου. Διερεύνηση σχέσεων και προβληματισμός για ήσσονα θέματα. Τα μεγάλα , τα αιώνια θέματα τα άγγιξαν οι μεγάλοι καλλιτέχνες και στους σημερινούς απέμειναν τα μικρά, τα στιγμιαία. Τα βρίσκω απελπιστικά αδιάφορα.
“Οι ελιτίστικες τέχνες έχουν πρόβλημα, λέει ο Steven Pinker . Η σύγχρονη εικαστική σκηνή των οπτικών τεχνών είναι μια παρωδία και η ελιτίστικη μουσική τέχνη έχει γίνει εσωτεριστική και έχει περιθωριοποιηθεί σε μια εποχή όπου η σύγχρονη λαϊκή μουσική σφύζει από δημιουργικότητα. Αυτή η πτώση , θεωρώ, είναι συνδεδεμένη με την άρνηση της ανθρώπινης φύσης από τους διανοούμενους του 20ου αιώνα, τους κριτικούς και τους ελιτ καλλιτέχνες, είναι κυρίως απόρροια του ισχυρισμού ότι το κάλλος είναι μια κοινωνική κατασκευή της μπουρζουαζίας και όχι μια απεικόνιση στοιχείων των αντιληπτικών, συναισθηματικών και γνωστικών ικανοτήτων μας”.
Διαμαντής Σταγγίδης

  

Γεννήθηκα στην Προσοτσάνη Δράμας το 1959. Από το 1987 και έπειτα ζω και εργάζομαι στην Καβάλα. Μελέτησα , χωρίς κανένα σύστημα και καμιά προκατάληψη, την κλασσική αλλά και την μοντέρνα τέχνη. Προσπάθησα να πάρω από κάθε μια ότι μου άρεσε. Συνεργασίες με: *Gallery Artphilo  στο Λονδίνο,*Galerie d’Art Francais στην Νέα Ορλεάνη ΗΠΑ  και Gallery Meredithlaing στο Λος Άντζελες.

  • Εκθέσεις: προσεχώς συμμετοχή στην 7η διοργάνωση της Μπιενάλε της Φλωρεντίας , Ιταλία, 5-13 Δεκεμβίου 2009, oμαδική με τον ΤΕΧΝΩΡΟ στην Καβάλα τον Φεβρουάριο 2009,συμμετοχή στο “Εικαστικό Φεστιβάλ Κυκλάδων”  Αύγουστος 2008 , Ατομική στην Καβάλα το 2007 , Ομαδική έκθεση «Genius Loci -Δαιμόνιο του Τόπου» 2007 στην Καβάλα, με την ARTPHILO GALLERY στο Λονδίνο και σε άλλες πόλεις του Ηνωμένου Βασιλείου, συμμετοχή σε ομαδική έκθεση στην The Brick Lane Gallery στο Λονδίνο κλπ.

002marilh-2

Ανασκαφή – Τρισδιάστατο κολλάζ – κατασκευή

 

 

 

 

 

 

 

 

Γεννήθηκε, ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Σπουδές: Σχολή Βακαλό (Ζωγραφική, σκηνογραφία, ενδυματολογία),  Σχολή Σταυράκου (Σκηνοθεσία κινηματογράφου), Σχολή Σπύρου Ευαγγελάτου (Για το θέατρο και την όπερα – τμήμα θεάτρου).

 

Έχει εργαστεί ως σκηνογράφος – ενδυματολόγος για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο και έχει συμμετάσχει σε ελληνικά και διεθνή φεστιβάλ. Σκηνοθέτησε 2 ταινίες μικρού μήκους και 3 ερασιτεχνικές παραστάσεις. Έχει εικονογραφήσει βιβλία για ελληνικούς εκδοτικούς οίκους. Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.


I.PANOPOULOS VOX POPVLI I-Video Performance

ΑΦΗΡΗΜΕΝΗ ΤΕΧΝΗ 4 (Video Performance) : VOX POPVLI a2 – Μεταβλητές διαστάσεις.

Ψηφιακά επεξεργασμένη (και λογοκριμένη: στα Βαλκάνια ζούμε), οπτικοακουστική καταγραφή ενός χειμαρρώδους προφορικού λιβέλου εναντίον της Σύγχρονης Τέχνης, όπως (υποθετικά;) θα εκπορευόταν από τη «Θεά Mε Tα 100 Στόματα»* ή, άλλως πως, αποκαλούμενη Κοινή Γνώμη.

(Το συγκεκριμένο έργο υπήρξε η αφετηρία για τη διοργάνωση της παρούσης εκθέσεως).

 

 

 

 

 

 

 

Μιας και για τον απλό λαό η τέχνη είναι: «μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας», θα μπορούσαμε να τη δούμε και ως πράξη ερμηνείας. Ερμηνεία όμως δε σημαίνει κατ’ ανάγκην, συνειδητή υιοθέτηση κάποιας δεδομένης φιλοσοφικής, κοινωνικής, ψυχολογικής, πολιτικής ή, ακόμη και αισθητικής στάσης. Στο αυστηρά φορμαλιστικό επίπεδο η όποια άποψη πιθανόν να αυτοαναιρείται, και ελπίζω πως στο εν λόγω έργο (τέχνης;), ως ένα βαθμό, αυτό επισυμβαίνει.

 

Όσο και αν αυτό το ars gratia artis ακούγεται απαξιωτικό στην εποχή μας, μήπως τα πάντα μπορούν να θεωρηθούν ‘Έργα Τέχνης’, αρκεί να υπάρχει ο Καλλιτέχνης – Μάγος για να τα ορίσει ως τέτοια (ακριβέστερα: να τα επιβάλλει, αν είναι ικανός), και – πάνω απ’ όλα – το ιδανικό κοινό που θα τα αποδεχτεί, προκειμένου να ζήσει τη σπάνια, μαγική στιγμή όπου o πελάτης γίνεται ένα με το προϊόν που αγοράζει  ;

 

 

*G. Brassens – Les Trompetes de la Renomee

 

 

Γεννήθηκε στην Αθήνα.

Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ και σκηνοθεσία κινηματογράφου στη Σχολή Σταυράκου.

Παίζει μπουζούκι και άλλα παραδοσιακά όργανα και είναι ιδρυτικό μέλος της ομάδας ‘Κόραξ’.

Τα τελευταία χρόνια συμμετέχει τακτικά στις εκδηλώσεις του ΟΡΙΖΟΝΤΑ με performances, βίντεο και ζωγραφική.


 

                                                                                “Από τότε που γεννήθηκα – κι αυτό

                                                                          έγινε 36 χρόνια πριν – βιώνω μόνιμα  

                                                                          στιγμιαίο άλμα της λογικής.

                                                                          Κι επειδή η λογική δεν βιώνεται με  

                                                                          άλματα, προσπαθώ να κάνω ταινίες.

                                                                          Όχι για μένα… για τη φουκαριάρα τη

                                                                          μάνα μου..”

Ιωάννης Πρωτονοτάριος

Ιωάννης Πρωτονοτάριος:  “Ιωάννης Πρωτονοτάριος”,  2009,  υλικό: Ιωάννης Πρωτονοτάριος, διαστάσεις:175εκ.

 

 

«Ὁ Γεώργιος Μαΐστωρ Ἁγιοτεσσαρακοντίτης, καθηγητής τῆς σχολῆς τῶν Ἁγίων Τεσσαράκοντα (12ος αἰώνας), στόν κώδικα Parisinus γρ. 2556, προσφωνεῖ κάποιον Ἰωάννη Πρωτονοτάριο καί Σκευοφύλακα. Ο Browning παραλείπει νά ἀναφέρει ὅτι ὁ Ἰωάννης αὐτός ἦταν καί Μέγας Λογιστής, γνωστό ἀξίωμα κατά τό 12ο αἰώνα. Τό μόνο πρόσωπο πού ἦταν τό 12ο αἰώνα ταυτόχρονα Πρωτονοτάριος και  Μέγας Λογιστής ἦταν ὁ στενός συνεργάτης τοῦ Αὐτοκράτορα Μανουήλ A’ Κομνηνοῦ Ἰωάννης ὁ ἐκ Πούτζης. Ὁ ἀξιωματοῦχος αὐτός ἀναφέρεται μέ αὐτά τά ἀξιώματα στίς συνοδικές ἀποφάσεις τῶν ἐτῶν 1156 καί 1157.

»Οἱ στίχοι τοῦ πρώτου σχέδους (Parisinus gr. 2556, f. 81v).
 
Ἀλλ’ ὤ λογιστά, νοῦ μέγα, νοῦ πυρφόρε,
νοῦ συμπροκόπτων καί συναύξων τῷ χρόνω,
μή τῷ Τιθώνω, φάσι, συγκαταφθίνων,
φρόνησις αὐτόχρημα σωματούμενη,
σταθηρότης ἔμψυχε καί κινουμένη,
χείρ αὐτανάκτων, κόσμε τῶν ἀνακτόρων,
τῶν ἐν τέλει φῶς, τοῦ γερουσίου λύχνε,
λειτουργική φλόξ τοῦ κράτους τῶν Αὐσόνων,
Ἰωάννης τό θαῦμα τῆς Κωνσταντίνου,
ὁ Πρωτονοτάριος, ἡ ξένη φύσις,
ἐκλογῆς τό σκεῦος ὁ σκευοφύλαξ.»
από διατριβή του Ιωάννη Δ. Πολέμη

 

(παράλληλα εκτίθεται και σε βίντεο, από λάιβ των Αέρα Πατέρα, το κομμάτι “Ωδή στον Πρωτονοτάριο”). 


0 Synthesi Nr 2

Communion

Λίγα λόγια για το έργο 

Τίτλος : Communion

Μία αλληγορία από τον θρησκευτικό κόσμο της καθολικής Εκκλησίας .

Στο νοηματικό της υπόστρωμα, η αλληγορία κρύβει και, τελικά, υποδηλώνει ένα διαφορετικό νόημα, παραπέμποντας στο κόσμο των αισθήσεων:

Τη θεοποίηση, η αλλιώς την αποθέωση της ερωτικής πράξης ως άλλη «θεια μετάληψη», ως γέφυρας μεταξύ του σώματος και της ψυχής.

 

Γεννηθείς στας Σέρρας.

Μεγάλωσε μεταξύ Σερρών, Θεσσαλονίκης, Wuppertal, Torino και Αθήνας. Μετά τις  σπουδές έζησε 14 χρόνια στο εξωτερικό και δραστηριοποιήθηκε αρχικά στο χοροθέατρο.

 Στα εικαστικά ως αυτοδίδακτος τα τελευταία 9 χρόνια έχει συνεχή παρουσία σε ομαδικές εκθέσεις στη Γερμανία και Ελλάδα.


Der_Zeittunnel

die_freien_kunste

 Der Zeittunnel και die freien Künste -Ηλεκτρονικά επεξεργασμένες φωτογραφίες.

 

  Μέσα στην ανθρώπινη ιστορία πολλά δημιουργήματα αμφισβητήθηκαν και προκάλεσαν ταυτοχρόνως τον προβληματισμό του τίτλου της έκθεσης «Είναι Αυτό Τέχνη (;)». Χαρακτηριστικά, η έκθεση για την «εκφυλισμένη τέχνη» που οργανώθηκε από τους Ναζί έθιγε το παραπάνω ζήτημα. Άραγε υπάρχει αίτημα να ξεκαθαρίσει αυτό το σύννεφο στο χώρο των τεχνών; Πρόθεση μου είναι  να δημιουργήσω μέσα από μια ψηφοφορία το top 10 των πλέον «κραγμένων» έργων Ελλήνων εικαστικών αναδεικνύοντας κατόπιν το δημοφιλέστερο αυτών. Μπορούμε έτσι να έχουμε μια δημοκρατική και καθαρή εικόνα της αισθητικής του καιρού μας, μέσα από το πρίσμα των ειδικών, που προκύπτει από μια σοβαρή έρευνα με αφορμή τη συγκεκριμένη έκθεση «Είναι Αυτό Τέχνη (;)».

 

Σπουδές στην ΑΣΚΤ, ζωγραφική 1987-1992 με καθηγητές τους Ηλία Δεκουλάκο και  Χρόνη  Μπότσογλου και γλυπτική 2004-2008 με καθηγητή τον Θ. Παπαγιάννη. Με το πρόγραμμα Erasmus 1989 στο Εδιμβούργο. Καθηγητής του ΑΚΤΟ  από το 1995. Σκηνικά και κοστούμια για το θέατρο Περίακτοι. Έχει στο ενεργητικό του 7 ατομικές εκθέσεις Αθήνα και Θεσσαλονίκη και πάνω από 40 ομαδικές.


collage146

ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΕΧΝΗ-4ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΕΧΝΗ-5 

Δίπτυχο – Φωτογραφίες

 

 

 

 

 

 

Γεννήθηκα  στο Τορόντο του Καναδά και μεγάλωσα στην Αθήνα. Έχω κάνει σπουδές στο  O.C.A (Ontario College of Art), σχολή «Βακαλό» (γραφιστική), σχολή «Σταυράκου» (σκηνογραφία, ενδυματολογία), «Άποψη» (ψηφιδωτό, βιτρό), ΙΕΚ Συντήρησης Έργων Τέχνης.

 

Εργάζομαι ως ελεύθερη επαγγελματίας στον χώρο των εικαστικών τεχνών, για ιδιώτες, θεατρικές ομάδες, τον κινηματογράφο  και  την τηλεόραση.

 

 Έχω συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις εικαστικών και φωτογραφίας.


ioanna_hatzipanigyrimousaka2ac

Σπιτικός μουσακάς, 2009, μελιτζάνες-πατάτες-κιμάς-μπεσαμέλ σε πυρέξ (μεταβλητές διαστάσεις).

Γεννήθηκε το 1984.
Ζει και εργάζεται στον Πειραιά.


002

003

001Ασκητική επί καναπέως – Διαστάσεις μεταβλητές

 

 

Για ένα περίπου χρόνο έκανα κάθε μέρα την ίδια ώρα, σε διάστημα δύο ωρών, ένα σχέδιο των αντικειμένων που τύχαιναν πάνω στο τραπεζάκι του καθιστικού, χωρίς δικαίωμα να προσθέσω ή να αφαιρέσω κάποιο από αυτά. Έπρεπε να υποτάξω τα σχήματα των πραγμάτων σε μια ενιαία γραμμοϋφή με αποτέλεσμα μερικές φορές να εξαφανίζονται από την άμεση αντίληψη.

Ξεκινούσα με νοερά καρδιακή προσευχή μπροστά από το θέμα μου και η εργασία μου αποτελούσε συνέχεια αυτής. Τέλειωνα με αναγραφή ημερομηνίας, υπογραφής και καταγραφή των επιτραπέζιων αντικειμένων με κατάλογο-τίτλο.

Το κύριο συστατικό της τέχνης που μας ενδιαφέρει εδώ είναι:

το έργο τέχνης είμαστε εμείς,

και το πραγματικό νόημα κάθε εργασίας είμαστε εμείς.

Ο καρδιακός εγκέφαλος είναι το κλειδί για να καταλάβουμε την ιστορία του σύγχρονου κόσμου και τα αδιέξοδα του, και όσον αφορά το ακαταλαβίστικο μερικών ρευμάτων του μοντερνισμού, για να μπούμε και στο θέμα της έκθεσης: Χωρίς συνείδηση του καρδιακού εγκεφάλου, ο μέσος δυτικός είναι αδύνατον να κατανοήσει το Σουπρεματιστικό μανιφέστο, τις αναζητήσεις των Αμερικάνων μινιμαλιστών καθώς και άλλους με παρόμοιο προβληματισμό. Δεν μπορεί επίσης να κατανοήσει την διαφορά μεταξύ του μοντέρνου και του μεταμοντέρνου του οποίου το ακαταλαβίστικο έχει τον ακριβώς αντίθετο σκοπό. Η σύγχυση έχει επεκταθεί και στους θεωρητικούς και σχετίζεται με μια μεγάλη παγίδα της σκέψης.

 

Πήρε πτυχίο Ζωγράφου από την Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Έχει πάρει μέρος σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στη Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Οττάβα, Νέα Υόρκη, Ρόδο, Άργος και Λέσβο.

Άλλες δραστηριότητες περιλαμβάνουν:

Σκηνογραφικές εργασίες σε παραδοσιακά δρώμενα και πειραματικές θεατρικές σκηνές

μουσικές παραστάσεις ως τραγουδοποιός, δημοσιεύσεις κ.λ.π.

 

 


Tzimis Ready MaderDSC_6114

Γενικής Χρήσεως (Υδατοδιαλυτός) – Ready Made

 

 

γεν. 1962

Σπούδασε μαθηματικά, σύγχρονη μουσική, ζωγραφική, γλυπτική, αρχιτεκτονική, εμψύχωση και διάλειμμα.. Ασχολείται από το 1988 με την Τέχνη γιατί δεν είχε την αντοχή και το θράσος να εμβαθύνει στο σκι, την αναρρίχηση (άνευ οργάνων) και το υποβρύχιο ψάρεμα. Ασχολείται κυρίως, με λεπτομέρειες έργων μεγάλης κλίμακας.

 

Τίτλος έργου: Στόκος Γενικής Χρήσεως ( Υδατοδιαλυτός ). Το συνεκτικό υλικό της ελληνικής κοινωνικής συνείδησης. Χρησιμεύει και εις την τέχνην. [Άσχετο: Η Μαρίλη έχει πάθει τρία (3) αυχενικά ].


this is a man's world

 

S. Kopsidou DSC01526

This is a man’ s world – Μεικτή τεχνική 70Χ100 (λεπτομέρεια)

 

Όλοι μας κάποτε (ειδικά μετά από ένα ταξίδι Αθήνα – Παρίσι μέσω Φλωρεντίας)

βρεθήκαμε αντιμέτωποι με την απεραντοσύνη της “υψηλής τέχνης”.

Και ίσως ταυτιστήκαμε με ένα κομμάτι της.

 

Είναι η τέχνη που κάνουμε, μια προσπάθεια συμφιλίωσης με την υψηλή τέχνη που γνωρίσαμε, με το περιβάλλον μας, την εποχή μας, την χώρα μας, τις ιδέες που διακινούνται, τον κολλητό μας και τις επιθυμίες μας;

Eχει η τέχνη θεραπευτικές ιδιότητες;

Είναι η τέχνη αγοραίο προϊόν;

Kαι εάν ναι, οι ιδιότητες αυτές θεραπεύουν και τον πελάτη;

Tτουλάχιστον θεραπεύουν χωρίς πολλά έξοδα τον δημιουργό;

 

Είναι η τέχνη ικανή να συμφιλιώσει το αγοραίο, το ιδανικό, τις εμμονές, το σώμα, τις δεισιδαιμονίες;

Είναι το τελευταίο σύνορο;

Μήπως δεν μας γουστάρει πια;

 

Γεννήθηκα στο Βέλγιο και

μεγάλωσα στην Άνω Γλυφάδα

Σπούδασα καλές τέχνες στη Sete (ecole municipale des beaux arts) ,το Παρίσι (ENSBA) και την Αθήνα (ΑΣΚΤ),με δασκάλους τον Claude Augereau και τον Χρόνη Μποτσογλου

Έχω κάνει μια ατομική έκθεση στην gallerie cannibal pierce στο St.Denis-Paris.

Και έχω πάρει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα και το Παρίσι.

Από το Μάρτιο του 2007 συμμετέχω στις εκθέσεις και τις δράσεις του «Ορίζοντα»


Xwris titloLitsaMousouli

Χωρίς Τίτλο. Ζωγραφική, καμβάς σε τελάρο, μικτή τεχνική.

Διαστάσεις: 39,5 Χ 50 εκατοστά.

 

 

 

 

 

Πριν από μερικά χρόνια είχα κάνει την αρχή σε ένα μικρό μουσαμά για να ζωγραφίσω μία παραλία, από ασπρόμαυρο σχέδιο που είχα σχεδιάσει παλιότερα.

 

Πριν να την ολοκληρώσω «έφυγε» ξαφνικά ένας καλός φίλος, από καρδιά.

 

Δέκα μέρες αργότερα, στάθηκα απέναντί της να την συνεχίσω. 

Είχα μισο – ζωγραφίσει την ακτή και ψέκασα το ασημί σπρέι στην θάλασσα.

Ξαφνικά, ενώ την καθάριζα από τα υλικά του μασκαρίσματος, είδα τη μορφή του να αναδύεται στα όρια του χρώματος, εκεί που συναντούσε την ασημί μπογιά.

 

(Συζητούσαμε για αρκετό χρονικό διάστημα, λίγο καιρό πριν πεθάνει, να πάμε μαζί σε κείνο το μέρος που είχα επισκεφθεί και ήθελε να γνωρίσει κι αυτός).

 

Το έργο έμεινε όπως ήταν την χρονική στιγμή που διαπίστωσα αυτό που είχε συμβεί, το «κάτι» που είχε σχηματιστεί (τυχαία;…), εντελώς ασυνείδητα από την μεριά μου.

 

Κάτι άλλο είναι σίγουρα, είναι όμως (και) Τέχνη;

 

 

Αφιερωμένο στην μνήμη του Μπάμπη Βούτου, πολύ καλού γλύπτη και φίλου, που άφησε αυτόν τον κόσμο νωρίς.


.1 2008170X190 KAT

Κίτρινο Κεφάλι, 1,70Χ1,90, λάδι σε καμβά

 

 

Γεννήθηκε στο Λιτόχωρο Πιερίας. Απο το 1988 εως το 1997 σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ Αθήνας με δάσκαλο τον Νίκο Κεσανλή. Από το 2004 παρακολούθησε το μεταπτυχιακό πρόγραμμα “Γραφικές τέχνες Πολυμέσα” του ΕΑΠ.  Συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό από 1992 έως σήμερα. Το 2008 έκανε την πρώτη ατομική της έκθεση στον εκθεσιακό χώρο του “Ορίζοντα”.


CAPTEN

30May09

P1020916-2

Είναι Αυτό Στόκος; Ready Made

 

1968                Γεννήθηκε στην Πρέβεζα.

1986-1991       Σχολή Ναυτικών Δοκίμων.

2002-2007       ΑΣΚΤ Αθήνας, Ε΄ Εργαστήριο Ζωγραφικής, 

                         με καθηγητή το Δ. Σακελλίων.                                           

 

Είναι Πλωτάρχης στο Πολεμικό Ναυτικό, ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

 

 

 

ΕΚΘΕΣΕΙΣ

 

2003-2009    Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις στην

                      Ελλάδα.


 

Παρασκευή, 29 Μαΐου, ώρα 20.00, στον χώρο τέχνης του Ορίζοντα στην Αθήνα, Κατεχάκη 54,

ASVESTA My Project3

Ο ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ για μιαν ακόμη φορά σηκώνει ψηλότερα τον πήχη ώστε να μπορούνε όλοι να περάσουν από κάτω.

 

«Είναι αυτό Τέχνη (;)».

 

Είναι ο ‘Γέρος με το Τσιμπούκι’ μία κορυφαία στιγμή της Τέχνης:

Είναι η Τζοκόντα Του Φτωχού ;

Τι είναι τελικά Τέχνη;

Είναι μια θολή εικόνα με αλλόγλωσσο τίτλο;

Είναι η τέχνη που κάνουμε, μια προσπάθεια συμφιλίωσης με την υψηλή τέχνη που γνωρίσαμε, με το περιβάλλον μας, την εποχή μας, τη χώρα μας, τις ιδέες που διακινούνται, τον κολλητό μας, τις επιθυμίες μας;

Eχει η τέχνη θεραπευτικές ιδιότητες;

Είναι η τέχνη αγοραίο προϊόν;

Kαι εάν ναι, οι ιδιότητες αυτές θεραπεύουν και τον πελάτη;

Τουλάχιστον θεραπεύουν χωρίς πολλά έξοδα τον δημιουργό;

 

Αναζητώντας μιαν ενοποιητική Θεωρία των Πάντων που θα γεφύρωνε τη σχετικότητα με την κβαντομηχανική, την Τέχνη με την τέχνη, ή άλλως πως, το Σκρίνιο των Μπιμπελό με τον Αφρό των Μπιενάλε, ίσως και το Σαλόνι με τον Λουτροκαμπινέ, Παρασκευή, 29 Μαΐου, ώρα 20.00, στον χώρο τέχνης του Ορίζοντα στην Αθήνα, Κατεχάκη 54, σαράντα και πλέον καλλιτέχνες, επιστήμονες και άνθρωποι, συνομιλούν φωναχτά με τα έργα τους δηλώνοντας και ερωτώντας:

«Είναι Αυτό Τέχνη (;)»

Η έκθεση θα διαρκέσει έως το Σάββατο 6 Ιουνίου 2009, και θα είναι ανοικτή καθημερινά από h. 20.00-23.00.

Η συνέχεια στα εγκαίνια με παράλληλες εκδηλώσεις ,μουσική, συζητήσεις κ.α.


 

 

Συντομα….

 

/

einai_ayto_texnh__afisa1einai_ayto_texnh__afisa3


 

 

6_09_03_08_1_46_34

«ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ, ‘ΤΕΧΝΗ’;»01-geros_me_to_tsimpouki2

Το υποκειμενικό βλέμμα δημιουργεί τον ορίζοντα. Ο ορίζοντας, με τη σειρά του οριοθετεί το διϋποκειμενικό συγκείμενο που αποκαλείται ‘Πραγματικότητα’. Η Τέχνη, ‘Το Παιχνίδι των Μεγάλων’ όπως την αποκαλούσε ο Όρσον Γουέλς, μεταφέρει το υποκείμενό της σε διαφορετικές θεάσεις, εκ-παιδεύοντάς το δια της Φαντασίας σε νέες, εκστασιακές ερμηνείες τής ‘Πραγματικότητας’. Που είναι τα ‘Όρια της Τέχνης’; Που είναι ‘Τα Όρια των Ορίων’; Μήπως στην επανακάλυψη των πτυχών του Φανταστικού;

Αν η Κβαντική Υπόθεση για την πολλαπλότητα του χωροχρόνου ισχύει, τότε, ο,τι εμπνέεται κανείς είναι εν δυνάμει υπαρκτό σε κάποιο εναλλακτικό ‘Σύμπαν’, η έκ-σταση είναι μετατόπιση ‘στάσης’ σε έναν παράλληλο ‘Κόσμο’, και η Φαντασία το σύστοιχο της Πραγματικότητας.

Αν ο ‘Γέρος με το Τσιμπούκι’ μπορεί να μεταφέρει τη Θεία Ερμιόνη σε μιαν ‘εμπειρία ταξιδιού’, μια συσσώρευση βιώματος, έστω και υποκατάστατου, τότε ναι, έχουμε να κάνουμε με μία κορυφαία στιγμή της Τέχνης: Η Τζοκόντα Του Φτωχού!!!

Αν μπορεί να επανεφευρεθεί το αρχέγονο τρίπτυχο Μάγος – Καλλιτέχνης – Γιατρός, τότε αναντίρρητα Τέχνη είναι μια θεραπεία από τις βλαβερές παρενέργειες του ρεαλισμού (ακόμη και αν χρησιμοποιεί τα μέσα του).

Πως αιτιολογείται το έγκυρον του Έργου Τέχνης; Με μια καλή τιμή; Με τη Συνωμοσία της Φήμης που επιβάλλει το άτυπο ιερατείο του Καλλιτεχνικού Χρηματιστηρίου; Με την αναμόχλευση του Κοινωνικού Ανεκπλήρωτου; Με μιαν ‘αληθινή στιγμή’ ως μονάδα μέτρησης του χρόνου; Με την οικονομική αρωγή των κρατικών επιχορηγήσεων; Ή – απλά – δια της εύνοιας των Μ.Μ.Ε;

Κι έπειτα ρωτά κανείς: «Τι είναι ‘Πραγματικότητα’;»

Ίσως, είναι το κβαντικό απειροσύνολο των μαθηματικών αβεβαιοτήτων που ερμηνεύεται από τον νου (μέσω των αισθήσεων) ως βεβαιότητα. Κατά συνέπεια, το ονειρικό ή το εμπειρικό βίωμα είναι πιο έντονο, πιο ουσιώδες, πιο ‘αληθινό’;

Στην ταινία του Όρσον Γουέλς FAKE, ο Θεός αφού έφτιαξε τον Κόσμο, τον έκρινε ‘καλόν’. Εκεί που καθόταν και θαύμαζε το έργο Του, εμφανίστηκε ο Διάβολος, έσκυψε στο αυτί του και τον ρώτησε: «Ναι, αλλά είναι Τέχνη;».

Σύμφωνα με την Αρχή Της Αβεβαιότητας του Χάιζενμπεργκ, στο υποατομικό επίπεδο, ένα παρατηρούμενο κβαντικό σύστημα μεταβάλλει τη συμπεριφορά του ανάλογα με τις επιδιώξεις του παρατηρητή. (Αν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια η ταχύτητα ενός σωματιδίου, τότε δεν μπορεί να προσδιοριστεί η θέση του και αντίστροφα). Έτσι και όσοι βρίσκονται στο περισκόπιο των κυρίαρχων μέσων μήπως, απλά, δεν υπάρχουν;

Το ερώτημα είναι πεντακάθαρο: «Υπάρχει κάτι, πέρα από αυτό που ‘υπάρχει’;»

Αναζητώντας μιαν ενοποιητική Θεωρία των Πάντων που θα γεφύρωνε τη σχετικότητα με την κβαντομηχανική, την Τέχνη με την τέχνη, ή άλλως πως, το Σκρίνιο των Μπιμπελό με τον Αφρό των Μπιενάλε, ίσως και το Σαλόνι με τον Λουτροκαμπινέ, Χ καλλιτέχνες, επιστήμονες και άνθρωποι συνομιλούν φωναχτά με τα έργα τους ερωτώντας:

«Είναι Αυτό, ‘Τέχνη’;»




Follow

Get every new post delivered to your Inbox.